اي كه در كوي خرابات مقامي داري

جم وقت خودي ار دست به جامي داري

اي كه با زلف و رخ يار گذاري شب وروز

فرصتت باد كه خوش صبحي و شامي داري

اي صبا سوختگان بر سر ره منتظرند

گر از آن يار سفر كرده پيامي داري

خال سرسبز تو خود دانه عيشيست ولي

بر كنار چمنش وه كه چه دامي داري

بوي جان از لب خندان قدح مي شنوم

بشنو اي خواجه اگر زان كه مشامي داري

چون به هنگام وفا هيچ ثباتيت نبود

مي كنم شكر كه بر جور دوامي داري

نام نيك ار طلبد از تو غريبي چه شود

تويي امروز در اين شهر كه نامي داري

بس دعاي سحرت مونس جان خواهد بود

تو كه چون حافظ شب خيز غلامي داري