فرازهايی از مناجات شعبانيه اميرالمؤمنين علی (ع)

 

 

الهی ...

 اگر من شايستة رحمت و مهر تو نيستم؛

پس تو شايسته ای بر اينکه جود کنی بر من به فضل وسيعت.

الهی،

 خود امور مرا سرپرست باش ، آنگونه که شايستة کرمت باشد.

الهی،

هميشه نيکی تو بر من می رسد در روزگار حياتم؛

پس دريغ مدار نيکی ات را از من در مماتم. 

الهی،

اگر مرگم نزديک شده و عملم مرا به تو نزديک نکرده،

اعتراف به گناهانم را وسيله ای به سوی تو قرار می دهم.

الهی،

اگر مرا به جرمم مؤاخذه کنی ، من هم عفوت را مطالبه می کنم.

و اگر مرا به گناهانم بگيری من هم تو را به مغفرتت می خوانم.